Home

The corporate bitch – Proloog

Share Button

Synopsis:

Hugues De Saint-Valles, 54, CEO van Allcom-BB Europe moet op zoek naar een nieuwe HR Director; hij heeft Herman Vandecasteele aan de deur gezet nadat een laatste geval van grensoverschrijdend ongewenst seksueel gedrag niet meer onder de mat kon geschoven worden; nu moet het een vrouw zijn! Veronica Puig,38 de Special Strategies Manager (SSM), rechterhand en bijzit van de CEO, kan niet anders dan er in meegaan. Ze wil op zijn minst mee aan het stuur zitten in gans het proces zodat ze kan ingrijpen als het “fout” loopt voor haar.
Veronica houdt dossiers bij van alle sleutelspelers om die ten gepaste tijde te kunnen inzetten. Haar afdeling, de SSD (Special Strategies Department) staat gemeenzaam als het “Serpentarium” bekend in de organisatie.
Nicole Bouwmeester, 39, is de ideale kandidate, top in haar job, straalt gewoon seks uit, ze is 1m81, supervrouwelijk, knap zonder een model te zijn en gezegend met een immer stralende lach, nochtans wil ze gewaardeerd worden voor wat ze is : de beste in haar vak : HR Directrice.
Jean-Louis van Gorp, partner bij Johnson en Kraft, het wereldwijd gereputeerde Executive Search kantoor, is de perfect drietalige Head-hunter uit de Antwerpse Franstalige bourgeoisie. Als zoon van Henri Van Gorp, de vroegere ambassadeur van België in DC ligt de lat hoog voor hem. Het is hij die Allcom en Nicole bij mekaar brengt. Hij voelt nattigheid maar is zich geenszins bewust van het wespennest waarin hij zich begeeft, hoewel hij een man van de wereld is ontspint zich een adderkluwen waarin hij genadeloos aangepakt wordt. De heisa dreigt zijn zakelijke en sociale ondergang te worden.
Chris Frampton, 36, die eerder door de diensten van Jean-Louis bij Allcom aan de slag kon als VP Marketing Europe is de man van de toekomst, flamboyant, welbespraakt, intelligent, een vrouwenmagneet. Tot zijn plannen niet meer in het plaatje van Veronica passen. Ook hij ontsnapt niet aan claims van ongewenste seksuele intimiteiten.
Joris De Baere, 48, is de polyvalent medewerker, die lijdzaam zonder protest de vernederingen van Veronica ondergaat, tot ze te ver gaat en hij zich wendt tot Eric Verplaetse, de ambitieuze délégué van het ABVV-FGTB, een kuitenbijter, die een dossier ziet waarin hij kan scoren en zijn naam definitief op de vakbondskaart kan zetten.
Bart Verdonk, 28, is de homoseksuele support man van IT, die zich niets aantrekt van het vrouwelijk geflirt; net als zijn beste vriendin Anja Lemaire van Marketing Research is hij heimelijk verliefd op Chris Frampton. Bart zal een belangrijke rol spelen in het getouwtrek, want ook al is hij lucht voor Veronica, door haar onhandigheid heeft hij wel toegang tot de geheime files die ze van alle sleutelspelers bijhoudt.
Het jaarlijkse kerstbal en zijn voorbereidingen – met een heus kerstballengevecht – “een cat fight”- zijn het pivotale punt die een destructieve reeks van complotten in gang zet. Veronica belandt na afloop, met haar 7 jaar jongere vriend, in een slaande ruzie, met haar Porsche Carrera Cabrio tegen een boom en in de gracht. Ze is vastbesloten om dit op anderen te verhalen en zet daarbij een proces in gang waarbij ze zelf riskeert om zwaar gehavend uit de strijd te komen.
Jean-Louis hoedt zich ervoor om schuttingtaal te gebruiken en uitgesproken seksuele uitspraken te doen, het zal hem niet redden om ook beschuldigd te worden van “fout gedrag en uitspraken”. Heimelijk geniet hij van de rauwheid van zijn collega Peter De Smet, de Partner industrie van Johnson & Kraft en al even ambitieus en snel groeiend als Jean-Louis, die er de grootste vuiligheid uitslaat, weliswaar in besloten kring.
De webben worden gespind over de grenzen heen tot in de HQ in New Jersey en Hugues wordt daar op zijn beurt geconfronteerd met zijn plaats in de pikorde : een serieus eind onder dat van Tessa Fiorli, de CEO van de groep wereldwijd; 27 miljoen dollar en een Gulfstream G650 betekent in de wereld van macht betekent nog steeds een serieus statusverschil met de “schamele” 2,5 miljoen die Hugues verdient. Ook hier zal het “politieke” spel hard gespeeld worden.
Een verhaal waar iedereen boter op het hoofd heeft, vol van intriges, spel- en overspel, afrekeningen met ongewenste seksuele intimiteiten, echte en vermeende. Hoe goed de toppers hun plannen ook uitgekiend hebben, eens ze in de spiraal van het complot zitten wordt hun spel zelfdestructief en kunnen ze niet meer terug.
Alles begint met het vroegtijdig ontslag van “Herman” de HR Directeur en de zoektocht naar een nieuwe, het moet absoluut een vrouw zijn want Herman had rare knijpgewoontes…
Quotes van de spelers:
Jean-Louis : dit heeft niets te maken met “competenties” dit gaat over “roeren in de psychopathische heksenketel
Nicole : “luister Peter, ik heb gewoon geen zin meer in seks zonder toekomst …”
Veronica : “het feit dat je vertelde dat ik een relatie heb met Hugues vind ik erger dan dat je kinderen overreden worden op straat”
Veronica : “mannen zijn gewillige instrumenten, het bespelen van hun ego en driften is een ambacht zoals een ander”; “gebruik ze, en als ze niet meer nuttig zijn gooi je ze weg”

Proloog : “Exit Herman met de losje handjes” …”””””””””””
Tak tak tak tak tak tak – marmer – domp domp domp – even tapijt en dan weer “tak tak tak … de naaldhaken van Elisabeth de “Executive Assistant” van Hugues de Saint-Valles zijn een vertrouwd geluid voor Jean-Louis, op het niveau waar hij binnenkomt in de “corporaties” ligt er op de gang geen tapijt maar marmer. Tak tak tak tak … Elisabeth klopt kort en zwaait de deur van de CEO van Alcom-BB stijlvol open om Jean-Louis vrijgeleide te geven naar het Walhala – het grootste kantoor in het de Allcom-BB toren aan de Louizalaan op de 26e verdieping. Eigenlijk moet je nu in de rand zitten, maar dit gebouw mag dan al niet het modernste zijn van Brussel, het blijft een prachtige ligging in de het centrum van Brussel, het is niet de hoogste toren van Brussel, bijlange niet, maar het zicht op de 26e verdieping is wel het mooiste van de stad. Het gebouw is een erfenis van de “Franse” periode van de onderneming.
“Vous allez bien Jean-louis?” ””””Mais sûrtout oui Hugues”… In het bureel van 140m2 met belendende badkamer zitten Hugues de Saint-Val en een kokette vrouw gehuld in een grijs mantelpak van Chanel, schoenen van Manolo Blahnik, “the works” …. Wel sexy met haar spannend rokje, maar toch een beetje te klein en net te fijn om Jean-louis uit zijn lood te slaan. Als hij zich sowieso ooit al uit zijn lood liet slaan zou niemand het aan hem zien!
“Ik stel je voor Victoria Puig” de Special Strategies Manager van Alcom Europe, gezien het precaire van wat we gaan bespreken wou ik dat ze er bij was. Hugues de Saint-Val is net als Jean-Louis Van Gorp perfect gekleed : hij lichtgrijs met krijtstreep, maatwerk van Scabal; Jean-Louis donderblauw met krijtstreep, Emergildino Zegna. Jean-louis das met schuine streep in blauw links rechts Hugues schuine streep rechts-links zwart. Geen “sportknopjes” uiteraard, daaraan herken je het onderscheid tussen de smaak van de top en de subtop.
“Aangename kennismaking mevrouw Puig …” alstublieft meneer Van Gorp: Victoria .. “bedankt Victoria … Jean-Louis. Dit soort plichtplegingen verlopen op automatische piloot voor Jean-Louis, met een naturel die zijn collega’s en kennissen hem benijden. “My god”, hij is er dan ook gewoon in gegroeid, neen, geboren als zoon van de vroegere ambassadeur Maurice Van Gorp van België in DC.
Het klikte dan ook van bij de eerste ontmoeting met Hugues de Saint-Val, topper in zijn soort, afstammeling uit de oude adellijke Brusselse familie de Saint-Val, hij liet het evidente – een topfunctie in de familiegroep Port D’Anglais in de palmolie – dan ook over aan zijn jongere broer. Als Burgerlijk Ingenieur en Phd in MIT voelde hij zich duidelijk meer aangetrokken tot de high-tech wereld; het was ook wel een opportunistische keuze want zijn familie had op zakelijk vlak toch wel de boot gemist van de Sipef’s; Solvay’s of andere Anbev’s, hoewel hij die mensen wel frequenteerde en zelfs in een paar van hun raden van bestuur zit, wou hij niet als tweederangs speler meedoen. Neen, dan was zijn gekozen pad veel beter, als CEO van Allcom BB Europe was zijn macht en aanzien stukken groter, ver buiten de kleine Belgische grenzen.
“Hugues, je had wellicht een goede reden om me alleen te vragen zonder mijn Research Associate”? De openingsplichtplegingen bij dit soort gesprekken moeten niet te lang duren, Allcom BB is Amerikaans en Hugues is gekend voor zijn ijzige efficiëntie.
Jean-Louis, nu goed 2 jaar Partner bij de Europese tak van het Top Executive Search kantoor Jonhson & Kraft, op 44 jaar is dat geen klein bier in die wereld, houdt enorm aan zijn zakelijke maar toch uitstekende band met Hugues. In Europa zit Hugues bij het kransje in Telecom – als Partner voor de groep Johnson & Kraft moet Jean-Louis gewoon op de schoot zitten bij hem. Hugues van zijn zijde houdt van de heel vlotte maar toch van klasse, niet tafelspringerige manier van zakendoen van Jean-Louis. Het feit dat vader Maurice toegang heeft tot de hoogste politieke krachten en daar, hoewel hij sinds een aantal jaren met pensioen is, toch zijn ”carnet d’adresses” onderhoudt is altijd meegenomen. Bij netelige kwesties wordt hij nog steeds geadviseerd. Soit, mensen met stijl onder mekaar, zo voelt de ganse scène aan voor elk van hen die eraan deelnemen.
Victoria straalt, ze geniet van het gezelschap van deze heren met klasse, Jean-Louis, ongetwijfeld knap met zijn slanke 1m85, Bril van Tom Ford op de neus; maar toch duidelijk in de dienende rol van “haar” Hugues, misschien net wat minder knap, en met zijn 1m77 net iets te klein … niet erg voor een “suche debout” die ze zelf is. Oei hier ontsporen haar gedachten, dwalen ze af naar een misselijke opmerking die ze jaren gelden kreeg van een collega; Victoria spoelt die onaangename oprisping weg en laat haar terug wegzinken in de stijlvolheid van het moment, trots dat ze het voor mekaar kreeg om hier bij te zijn. Ze kwam van ver, geboren in Pals, Catalunya; met de nimmer aflatende steun van vader Victor Puig, die na het overlijden van zijn vrouw, Montserrat Valls, Victoria was pas negen, al zijn energie en hoop stak in zijn twee dochters Vicoria en Laia. Ze had ze haar diploma in de rechten gehaald aan de Universitat de Barcelona, haar toen al mooie hakken net over de sloot, sindsdien is ze haar bescheiden achtergrond lang ontgroeid. Haar vader moest hard knokken als politieagent – eerst bij de Guarda Civil, later de Mossos d’Esquadra. Met de van haar vader geërfde ijzeren discipline en de sluwheid waarin een vos zicht verslikt, worstelt ze haar een weg naar de top.
Ze heeft alleen die “top-salon, top-notch” achtergrond niet van deze heren, maar is vastberaden en goed op weg om niemand eraan te herinneren. Onderweg spijkert ze haar cv wel bij, maakt niet uit, ze wil meespelen in deze kring ook al is het nog in de slipstream van Hugues, wat zeg ik : dit is “DE” slipstream …
“Bref, ik kom to the point”, “Hugues kijkt Jean-Louis in de ogen en laat zijn blik ook even naar Victoria afdwalen. “Herman is er niet bij, dus ik vermoed dat je zelf al de conclusie gemaakt hebt”. Ja, die had Jean-Louis al gemaakt, eigenlijk al toen Elizabeth hem belde met het voorstel om zo snel mogelijk, en dat was dus binnen de 24h naar Allcom-BB te komen. Jean-Louis heeft geleerd wanneer hij wel en vooral geen vragen moet stellen aan telefoon. Elizabeth stelde voor : morgen, vrijdag de dertiende om 11h bij Monsieur de Saint-Val en Jean-Louis maakte zich daarvoor vrij, hij had tijd voorzien om een uitgebreid intake verslag te schrijven voor de Search naar een CEO voor JustChim een familiale topper in fijnchemicaliën uit West-Vlaanderen. Leuke afwisseling op de “corporate” zaken, maar dat kan hij dit weekend ook afwerken.
“Je zal ongetwijfeld wel de geruchten hebben opgevangen over het grensoverschrijdend gedrag van Herman, maar ditmaal ging het te ver” Hugues wikt zijn woorden niet, hij heeft de zaak naar zijn eigen normen veel te lang laten aanslepen. “We hebben hem gewoon te lang zijn gang laten gaan omdat hij de perfecte man was voor de job, en de oude cultuur van het overgenomen Franse bedrijf, ETG (Entreprise de Télécommunications Générale) zo goed had verzoend met het Amerikaanse Allcom; niet te versmaden. Hij hield de vakbonden onder controle…” “eigenlijk ben ik mij hier aan het excuseren waarom ik de man niet eerder aan de deur zette” springt er plots in Hugues gedachten. “Na alweer klachten, nu vanwege Stéphanie Debels, de nieuwe verantwoordelijke voor het wagenpark wegens ongewenste intimiteiten, heb ik er de stekker uitgetrokken”.
Nu kan Victoria nauwelijks een brede “smile” onderdrukken, het was zij die Stéphanie mee manoeuvreerde om te dreigen met een formele klacht wegens ongewenste sexuele intimiteiten, die dan ook publiek zou geraken; ze wist dat Hugues dat kon missen als kiespijn. Hugues uiteraard onwetend van het feit dat zij hier mee achter zit. Knap staaltje, Herman werd lastig voor Victoria, hij had door zijn band met de vakbonden teveel macht bij Hugues naar haar zin, hij moest dus uit de weg geruimd worden : mission accomplished! Echter met een haakje een voor Victoria, Hugues wil een vrouw deze keer.
“We zijn tot een compromis gekomen zodat dit binnenskamers blijft. De overeenkomst met Herman wordt verbroken, zogezegd in onderling overleg, hij aanvaardt de helft van de ontslagvergoeding die hij anders zou krijgen. Publiek wordt aangekondigd dat het om gezondheidsredenen is. Stéphanie neemt hiermee genoegen, zet een stap vooruit en krijgt het volledige Benefits departement onder haar. Alles in der minne opgelost.”
Voor Victoria was het nog niet genoeg, ze had Herman willen zien bloeden en vertrekken zonder een Euro, ze heeft Stéphanie die ondertussen zo opgefokt was zelfs moeten kalmeren, zonder de promotie ging ze de oplossing niet aanvaarden. Het was ook een pak goedkoper geweest voor Allcom om Herman zonder een Euro op straat te zetten, nu kost het zo wat één miljoen Euro, waarvan Herman driehonderdduizend overhoudt; Herman van zijn kant was duidelijk murw geslagen, in zijn goede dagen was hij voor geen Euro minder dan het dubbele gegaan. Hij had tenslotte gans zijn leven langs de andere kant van de tafel gezeten en wist als geen ander hoe het spel gespeeld werd. Op 56 jaar staat hij nu op straat met wat hij een schamele afkoop vindt en zijn reputatie naakt, want zich er goed van bewust dat Victoria het niet zal nalaten om achter de schermen hem binnen zijn “peergroup” verder de dieperik in te stampen. Ergens, heel ergens begon het hem toch te dagen dat hij volkomen fout bezig was, misschien had hij zijn verstand toch iets meer boven zijn lusten moeten laten primeren. Hugues, die Herman eigenlijk persoonlijk wel te pruimen vond, hij was een trouwe, taaie luitenant, betaalde de som niet uit medeleven, dat woord, dat gevoel “compassion” kent hij eigenlijk niet, neen, hij vond het een “ok prijs” om het boeltje uit de pers te houden.
“Soit, Jean-louis” herneemt Hugues zijn betoog, je bent clever genoeg om het plaatje te zien” … “en ik wil een vrouw” als VP HR deze keer”, “ja, je moet me hier niet herhalen dat ik die eis gesteld heb, ik weet ook wel dat je “on the record” sexe niet als criterium kan gebruiken, dat los je maar op en ik heb het nooit gezegd”. “Het is trouwens goed voor de “gender diversity” van onze organisatie, dat is meegenomen”. Jean-Louis luistert zonder verpinken, hij is dit soort vragen gewoon, het is eigenlijk nooit een probleem voor een executive search bureau, het is tenslotte hij die de kandidaten zal benaderen, dit wordt niet gepubliceerd. Van zodra het in de markt bekend geraakt, en dat zal het ondanks alle maatregelen voor discretie zal hij natuurlijk wel wat applicaties op zijn dak krijgen. Allcom gaat met een officiële mededeling komen en het feit gewoon dat Herman Van de Casteele straks op zijn Linkedin profiel “looking for a new challenge” of een andere wollige uitleg gaat zetten – zal zeker een geruchtenmolen op gang brengen voor de meest begeerde Human Resources job in Brussel. “Daarenboven” vervolgt Hugues, “zou ik willen dat ze onder de veertig is, ik weet dat het niet evident is, met mijn verlanglijstje in het achterhoofd, maar het moet.” “De kritische punten zijn : een coherent Comp en Ben beleid aansturen en ervoor zorgen dat we de aantrekkelijkste werkgever van Europa blijven, en niet mis te verstaan voor hoofdzakelijk de oude garde die hier nog zit vanuit het Franse ETG : de druk van de ketel houden bij de vakbonden, want die komt er zeker”. Victoria vult aan, “het is nooit een prioriteit geweest, het klinkt misschien archaïsch maar we hebben nog steeds onze eigen kuisploeg, en dat moet “opgelost” worden”. Jean-Louis repliceert : “het was me steeds een raadsel waarom jullie als hoog-technologisch bedrijf zo’n sterke vakbonden hebben, maar dat verklaart veel”. Victoria : “Wie denk je dat onze délégués zijn Jean-Louis? Een hoop lastpakken uit de ondersteunende diensten, niemand die onze kerncompetenties vertegenwoordigt natuurlijk.” Hugues had met Herman de ideale buffer tussen hem en de vakbonden, hij had eigenlijk nooit zin om dat naar zich toe te trekken. Hugues “Enfin, je begrijpt waar we naar toe willen, vat je dit alles in een hypervertrouwelijk document naar ons beiden! Voor maandagmiddag, dan gaat het persbericht buiten over het vertrek van Herman”.
Victoria straalt maar ze is op haar hoede, ze is in het spel en wil dat blijven; ze beseft maar al te goed dat een vrouwelijke VP HR, minder dan veertig een serieuze bedreiging kan zijn voor haar en haar afdeling. Het “Special Strategies Departement” – SSD – werd speciaal opgezet door Hugues voor Vicoria; enerzijds om een alternatieve machts- en informatiebron binnen Allxom te creëren voor hem en anderzijds om zijn gegarandeerde wip met Vicotria veilig te stellen. De afdeling creëerde bij de andere Directies onzekerheid en angst, ze staat in Allcom dan ook gemeenzaam bekend als “het Serpentarium”. Victoria zit dus voorlopig mee aan het stuur en dat telt, controle en “die Jean-Louis pak ik ook wel in” mijmert ze ondertussen.
“Het salarispakket mag geen obstakel vormen, we spreken over driehonderdduizend bruto vast plus bonus van vijftien procent, een BMW 525D; een pittig stock-options pakket, is dat haalbaar Jean-louis?”; Victoria had er wel wat moeite mee dat dit zelfs iets hoger is dan haar salaris. “Perfect haalbaar Victoria”.
Hugues : “Handel alle communicatie maar met Victoria, zet mij in kopie, Elisabeth ziet die, maar ik vertrouw op haar discretie”.
“De zoon van de ambassadeur”
Jean-Louis duikt in de parking van de Allcom toren, hij start zijn Range Rover HSE, Santorini Black; krachtige V8, 4,4 diesel, 110.000€ inclusief opties, gewoon pure klasse zonder te pronken. In de klassieke “corporate” bedrijven zou zo’n auto “not done” zijn, als Executive Searcher heb je wel wat meer ruimte, het beroep heet een vrijbuiters imago, als je al van vrijbuiters kan spreken in de zakenwereld. Hier zit hij, op zijn fysieke business piek; zeker in dit vak kan je doorgaan en geloofwaardig blijven tot je zeventig bent, dat is meegenomen voor de minnaar van “recepties in vooraanstaande gebouwen met een historisch karakter”; deel van de job die recepties; maar daar was zijn vader ook al een meester in; geboren in een wereld van beschaafde luxe zonder te “blageuren”, er nooit over gaan, maar steeds met een zekere “dédain” alle sumptuositeit over zich heen laten gaan : de mooiste kantoren, diners en lunches in de mooiste kaders, … Jean-Louis mijmert weg, ja : papa had dat ook …
“Getroubleerd” dat is het minste dat je kan zeggen van de relatie tussen Jean-Louis en zijn vader toen Jean-Louis vijf jaar geleden aankondigde dat hij zijn fel gerespecteerde job van corporate lawyer bij KPN inruilde om bij Johnson & Kraft als “Executive Searcher”, om een head-hunter godbetert te worden. Niet dat hij eiste dat zijn knappe zoon in zijn voetsporen zou treden in de diplomatie; Maurice van Gorp begreep ook wel dat de pecuniare redenen. Maurice had altijd vrede genomen met zijn vergoeding, het prestige dat hij als diplomaat kreeg balsemde zeker het feit dat hij veel minder, of soms maar een fractie verdiende van zijn gesprekspartners; dat Madeleine zijn vrouw als dochter van het gerenommeerde aannemersgelacht Bastiaens uit Antwerpen een fortuin meebracht maakte de kwestie sowieso irrelevant. Maurice had hoge verwachtingen voor zijn tweede zoon, hij was bij uitstek de cleverste van de bende en hoewel Jean-Louis geen absolute topper haalde hij toch zijn Master in Corporate Law in Cambridge en was hij, om ook in Vlaanderen een netwerk te hebben, ook een Vlerick boy geworden. Maurice ondersteunde de start bij KPN van Jean-Luis voluit, hij zal het met lede ogen aan dat hij “head-hunter” werd. Met zijn loon van 400.000 € vorig jaar deed Jean-Louis zijn vader de wenkbrauwen fronsen; ze hadden het ondertussen al bijgelegd; het geld ging Maurice toch niet overtuigen, maar het feit dat zijn zoon duidelijk een Europese topper in zijn vak was en zich daar gelukkig bij voelde telde voor de minzame asthenische als belangrijk punt. Jean-Louis had zijn ogenschijnlijke zachtheid geërfd en ook zijn rijzige, slanke gestalte; Maurice is aan zijn vierenzeventig, nog steeds een kamer vullende verschijning; Jean-Louis had daarenboven wat de knappe, guitige ogen van zijn moeder geërfd. Maurice, Madeleine en hun kinderen hebben de wereld gezien; van Köln over Parijs, London telkens klimmend op de diplomatieke ladder met als kers op de taart, de ultieme diplomatieke job : Ambassadeur voor het Belgisch Koninkrijk in “the United States of America” Washington DC op zijn 52e; Jean-Louis was toen al 22 maar vertoefde veel in de prachtige residentie van de ambassade bij zijn ouders. Toen hij zijn uitverkoren was om Master in Law te volgen in Harvard, één van de gelukkige 180 die ze per jaar accepteren zakte hij een paar keer af van Massachussets naar DC, aan het einde besloot hij nog een jaartje langer te blijven hangen in de VS. Zijn relatie met papa, Maurice was altijd uitstekend geweest, hij was altijd vol van ingetogen bewondering voor de “grijze ster van het diplomatenfirmament” zoals Maurice in de hoogdagen van zijn carrière werd genoemd. Toen Jean-Louis zijn beslissing om head-hunter te worden aan Maurice meegaf, die avond in de grootouderlijke Villa in s’Gravenwezel, noemde Maurice hem een “prostituée van de zakenwereld”, dat was even bitter voor Jean-Louis, hij staarde op het honderdjarige Perzische tapijt toen zijn vader zo scherp uitviel tegen hem, hij was dat niet gewoon, maar had het eigenlijk wel verwacht. Het zou nog een jaar duren en ettelijke recepties later, op uitnodiging van Jean-Louis op kunstavonden, klassieke concerten, allemaal in de unieke Brusselse salons zoals het Egmontpaleis, Hotel Métropole op de Brouckère, zelfs in Marollen smaakte hij het wel in ateliers des Tanneurs, waar onnodig extra security was besteld, evenementen steeds gesponsord door Johnson & Kraft vanzelfsprekend. Maurice was er de eerste keer schoorvoetend op ingegaan, maar gaandeweg ontdekte hij dat het publiek dezelfde distinctie had als op de talloze recepties die hij over de wereld als diplomaat had meegemaakt hier terugkwamen, hij leefde op bijna steeds vergezeld van Madeleine, en werd een levend uithangbord voor zijn zoon Jean-Louis, die maar al te graag met zijn vader uitpakte om mensen te charmeren, het gevoel te geven dat ze tot een exclusieve club behoren en dat hij als top searcher daar vanzelfsprekend zijn natuurlijke habitat vond; neen Maurice keek al lang niet meer neer op zijn job; hij genoot met volle teugen mee en de sneer van de start was al lang vergeten, zonder wonde; papa is trots op mij mijmerde Jean-Louis toen hij de parking van zijn bureau in de Chaussée de Waterloo opdraaide …

Gesprek met Hanky Panky Herman
“dinga dong dong dong”; “ding a dong dong dong” onbekend nummer; “ding a dong dong dong” … Jean-Louis deed nooit de moeite om de Nokia tune te switchen voor een hippere ring-tune, hoe saai ook, en dat de componist ervan Riuchi Sakomoro zal ook helpen zeker. Ooit wou hij Sakomoro voor een Europees PR event boeken, ondanks zijn schitterende “My love wears forbidden colors” ook te horen “Merry Christmas Mister Lawrence” met een schitterende David Bowie als opponent van Sakomoro als Japanse kapitein met lichte homosexuele trekjes – zeer onwaarschijnlijk dus voor een Japanse kapitein in de WOII; nu ja ondanks al dat en nog meer werd het idee afgevoerd wegens te saai … supersaai … “ding a dong dong dong” … “Jean-Louis Van Gorp …”. “Jean-Louis, Herman hier, ik bel je met verborgen nummer omdat ik vreesde dat je niet zou opnemen”.
….
“… het probleem is de noodzakelijk hypocryte man-vrouw relaties … mannen zijn gemaakt om hun sperma maximaal te verspreiden – er is daar zelfs een gigantische industrie op gebouwd met porno en prostitutie als uitwassen … maar evengoed de moraliserende industrie van het opgeven vingertje tegenover mannen die niet in de pas lopen”…
“denk je nu echt Herman, dat dit goedpraat wat je 30 jaar aan een stuk hebt uitgespookt?” “Dzjeezes, zowat iedere nieuwe medewerkster van de HR dienst werd door jouw aangepakt, het is een wonder dat je er zolang mee bent weggekomen, dit gedrag wordt niet meer onder de mat geveegd vandaag.
“Ik weet dat je een onbevlekte moraalridder bent Jean-Louis, kijk ik ga mijn gedrag hier niet goed praten, maar ik zit compleet aan de grond, voel de ogen priemen, kan me niet meer bewegen in mijn “peer group”

Share Button

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>