Aan het mausoleum van Ho Chi Minh, let op de enorme kepie achter mij, die zal me 10 seconden later wegjagen :). Home

Vietnam : the search for Quan

Share Button

(De foto hierboven : aan het Mausoleum van Ho Chi Minh, let op de gast met zijn enorme kepie, die joeg me aan paar seconden na deze foto weg, want blijkbaar mag je geen foto’s trekken van jezelf met het monument op de achtergrond :)  ). Mijn reisverhaal begint zo’n tweeënhalf jaar geleden in het Noorden van Vietnam, toen en waar ik de beslissing nam om mijn leven professioneel overhoop te gooien, maar dat laatste is een ander onaf verhaal, net zoals elk reisverhaal onaf is. Het begint dus in Vietnam, of neen eigenlijk op het strand aan de Catch Club in Surin Beach een paar dagen voor de vlucht naar Hanoi, ik had net in het nieuws vernomen dat een onderdeel van onze trip, een boottocht in Halong Bay wellicht zou afgelast worden omdat er een boot gezonken was met veertien doden tot gevolg, geen Belgen, dat vermeld men er steeds bij, in de Belgische pers toch . (Klik op de foto’s als je ze groter wil zien).

Halong Bay

Halong Bay

Tegelijkertijd het weerbericht van Hanoi ontvangen, 14 graden, overtrokken, beetje regen … oei dat prikt … zeker als je er over aan ‘t palaveren bent op een paar uur vliegen in de stralende zon met 31 graden :(. Fout van mij, ik had moeten weten dat de winter in Hanoi nog niet op zijn einde is in februari, of compleet de signalen van Saskia genegeerd die met vertelde dat haar kennissen van Hanoi hadden gezegd dat het er eigenlijk vrij lang vies en vuil weer is … goed, ik beken fout, maar dit gedeelte van de reis had ik nu speciaal met een reisbureau (Kuoni) gemaakt, daar hadden ze me toch wel iets mogen vertellen in de trant van : “meneer in die periode is het toch nog altijd grauw in Noord-Vietnam” … niet dus. Soit, we maken er het beste van en bijten ons vast in het project dat we ginder voor ogen hebben : “The Search for Quan“, een vijfjarige jongen die nog in de klas zat bij Saskia … We vliegen naar Bangkok met jawel Bangkok Airways, onberispelijk, overstappen op Vietnam Airlines, terug zonder fout, ik vraag een plaatsje aan de nooduitgang, daar hadden ze me sowieso al gezet, het wordt duidelijk bij het inschepen, de gemiddelde lengte zakt hier met 20 cm en de paar Westerlingen worden samen gezet :). Dit is niet mijn eerste trip naar Azië, dus als ik in Bangkok aankom krijg ik geen cultuurschok, alleen die aangename verwondering die me steeds weer losrukt van mijn “thuis-leven” om in een totaal andere omgeving te komen. In Hanoi is die schok er wel, het gedoe op de luchthaven is aandoenlijk. Aan de migratiebalie staat een Russische familie voor mij die zich duidelijk in haar nopjes voelt, wij ook trouwens, en een soort vertrouwdheid met de ambiance uitstraalt. Die vertrouwdheid ontbeer ik, achter de balie zitten twee dames die al het werk doen en één heer die gewoon zit te superviseren (niets doen) of eigenlijk vooral het gewicht van zijn enorme kepie aan het dragen is; streng kijkend en zich duidelijk goed voelt in wat voor mij als een anachronisme aandoet, Vietnam is nog steeds communistisch blijkbaar … tiens nu begrijp ik waarom de Russische gasten zich zo goed voelen, die kennen dat, en bovenal : als er één plaats in de wereld is waar de Russen echt welkom zijn dan is het wel Vietnam. Ik ga verder tijdens onze trip leren dat er bij de oude generatie nog een heel grote argwaan en zelf verachting bestaat tegenover de Amerikanen; de bezetting van de Fransen heeft iedereen wel al verteerd. Ze zijn er hier ook buitengewoon trots op dat ze consecutief twee grootmachten op hun plaats zetten, na de Fransen, de Amerikanen. Op naar Hanoi, het verkeer is verschrikkelijk, er lijkt geen links of rechts te bestaan, de brommers (hier noemen ze moto’s) en de auto’s rijden in grote slierten toeterend door mekaar. Later krijg ik door dat dit gewoon een andere manier van autorijden is, de bestuurders voelen het hier aan en houden de toeter steeds in de aanslag. (klik op de foto’s als je ze groter wil zien)

Picture 727

Een huwelijk in Hanoi aan het Hoan Kiem Meer.

Het verkeer in Hanoi.

Het verkeer in Hanoi.

 

 

 

 

 

 

We komen aan het prachtige Metropole sofitel Hotel, iedereen spreekt vloeiend Frans, jawel. We beslissen om in het Hotel te eten en alles ziet e verrukkelijk uit, alleen … het eten smaakt naar niets, hoe goed het er ook uitziet. S’anderendaags zullen we in volgens onze gids één van de betere restaurants gaan eten in ‘t stad, terecht, het ziet er hier niet alleen goed uit, maar is superlekker, en aan een vierde van de prijs van de Metropole. Voor de rest is het Hotel super, zeker een aanrader als je in deze stad bent; we hadden twee nachten geboekt, de eerste en de laatste van de week, maar ze boden ons onmiddellijk een kamer aan om ons te verfrissen tussen de boot- en de treintocht, zonder iets aan te rekenen. Vanuit Hanoi trekken we naar Ha Long Bay; de zee met duizenden eilandjes. We schepen in op een prachtige boot, met enkel nog vier New Yorkees en een koppel van Zwitsterland, twee gasten. Onze gids Tan blijft op ‘t land. Al snel blijkt dat de boot, zogezegd door het ongeval van de week ervoor, niet mag uitvaren. Bij ons middagmaal wordt het vaartuig geïnspecteerd door zes vervaarlijk uitziende “officials”, terug met van die enorme kepi’s. De begeleidster meldt ons keer op keer dat het om vertraging gaat. We varen een paar tiental meter in de baai en doen vervolgens eigenlijk kleine rondjes zonder vooruit te gaan. Iedereen wordt zenuwachtig, voor de Amerikanen. Ik zit wat te praten met de NY’ers als er nog maar eens het “verlossende” antwoord komt dat we mogen uitvaren; ondertussen heb ik al met onze gids aan land gebeld en die weet meer dan het personeel op het schip zelf, die weten van niets.  De NY’ees zuchten opgelucht, maar ik zeg hen : “it won’t happen, the ship will not sail out”; op dat ogenblik komt alles er uit : “they are paid to tell us what happen…”; “I hate it when they just lie like that”; Bij het personeel, de heel sympathieke dame en haar assistent staat de angst op hun gezicht af te lezen; als ik mij even verplaats zie ik dat de jongen staat te trillen als een espenblad. Ik ga er mee praten en zeg dat hij er niet mee moet inzitten, dat ik weet dat hij en de rest van de mensen op de boot er toch niets aan kunnen veranderen en dat ik dat aan de NYees zal trachten uit te leggen. We varen die avond niet uit, de Zwitsers blijven er even rustig bij als wij, maar aan de New Yorkees krijg ik het niet uitgelegd dat het personeel hier ook gewoon niets weet en dat op hun kap zitten niets zal helpen. We krijgen een super avondmaaltijd geserveerd en de (overigens heel goede) wijn is gratis wegens het ongemak. S’ anderendaags moet we overstappen op een mindere boot om toch uit te mogen varen naar Halong Bay. De trip is super, langs de talloze eilandjes, op bezoek bij de mensen die op het water wonen, leven en werken.

Wordt vervolgd, waarschuwing : er zitten ook schokkende foto’s tussen

Picture 558

Langs de oevers

Picture 686

Hanoi

Picture 669

Mausoleum Hoh Chi Minh

Picture 663

Mausoleum

Picture 754

Quan met papa en mama

Picture 753

We found Quan :)

Picture 737

Communistisch plaatje

Picture 619

Die brug wiebelde nogal :)

Picture 631

Just a kid

Picture 431

Het water is echt groen hé

Picture 480

Kip te koop

Picture 531

Small talk in the local marketplace

Picture 658

Vietnamese eat dog

Picture 526

30 million Dong for the waterbuffel, sold :)

Picture 452

Resto in Hanoi, superb

 

Share Button

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>